Search Results

JULIE TULLIS Julie Tullis (née Palau) (15 March 1939 – 6/7 August 1986) was a British climber and filmmaker who died while descending from K2 's summit during a storm, along with four other climbers from several expeditions, during the "Black Summer" of 1986. Julie was born to Erica and Francis Palau. Her early life was disrupted by the outbreak of World War II . In 1956, she began climbing near Tunbridge Wells , where she met Terry Tullis. In 1959, they were married and spent the following years running various small businesses. They also continued climbing, in addition to which Julie studied traditional Japanese martial arts, under David Passmore in the Budokan school, Tunbridge Wells. She occasionally practised karate forms in traditional hakama when climbing. Tullis met Austrian climber Kurt Diemberger in 1976, and by 1980 they were working together on lecture tours. In 1981, Diemberger hired Tullis as a technician for an expedition to Nanga Parbat , and their high-altitude filming career began. It would include, in the following years, expeditions to the North ridge of K2 and the unclimbed North-East ridge of Mount Everest . In 1984, Tullis and Diemberger climbed Broad Peak , and after more film work they went on an expedition to climb K2, in 1986, becoming part of the 1986 K2 disaster . Although Tullis and Diemberger finally made the summit on 4 August 1986, making Tullis the first British woman to do so, they were exhausted from spending several days above 8,000 metres; 26,000' (known as the death zone ). On the descent, Tullis slipped and fell; although Diemberger's belay successfully saved them both, it is likely that Tullis suffered internal or head injuries that began to affect her vision and co-ordination.[citation needed ] Arriving at Camp IV they were trapped in their tents by a storm that lasted for several days. All the trapped climbers deteriorated physically and mentally, lacking food, sleep, oxygen and, once the gas for the stoves ran out, the ability to melt snow and produce water. This, in turn, made them vulnerable to pulmonary or cerebral oedema , which in Tullis' condition would have been rapidly fatal. Tullis died on the night of 6/7 August (the accounts of Diemberger and another climber present, Willi Bauer, differ on the date) and was buried on the mountainside. * wikipedia More on her Japanese Budo life to come.

TAMURA NOBUYOSHI Het lichaam, de kern van de praktijk De belangrijkste architect van de ontwikkeling van Aikido in Frankrijk en Europa Geschreven door Eric Grousilliat Tamura Nobuyoshi, geboren in 1933 en overleden in 2010, was ongetwijfeld de belangrijkste architect van de ontwikkeling van aikido in Frankrijk en Europa. Op 5 augustus 1952 ging hij als uchi deshi naar de Honbu-dojo van de aikikai en bleef daar tot zijn vertrek naar Europa in oktober 1964. Hij was een bevoorrechte partner van Ueshiba Morihei, vooral met de wapens, en diende als otomo (assistent) tijdens zijn reis naar de Hawaiiaanse eilanden in 1961. Toendertijd 5e dan, maakte Tamura sensei snel naam onder de Hawaiiaanse aikidoka, die hem de bijnaam "stenen muur" gaven omdat het onmogelijk was om hem te verplaatsen. Hij woonde bijna 50 jaar in het zuiden van Frankrijk en had de reputatie van een efficiënte aikido, ondanks zijn kleine formaat, en terwijl hij twee dagen per week les gaf in zijn Shumeikan-dojo, bracht hij de rest van zijn tijd door met lesgeven in grote workshops, vaak 400-500 mensen bijeen, zowel in Frankrijk, Europa als in andere landen. Toen hij uchi deshi was, werd Tamura door zijn medestudenten beschreven als een "kopie van de oprichter", omdat hij, begiftigd met een diep gevoel voor observatie, perfect had begrepen dat men in de wereld van Budo moet kunnen om "de techniek te stelen". Het credo van Tamura sensei was dat het eerste doel van de beoefening was om het lichaam te ordenen, dwz het nutteloze te verwijderen, een juiste houding aan te nemen, de adem te vormen. Daarna, zodra het lichaam opdracht geeft, volgt de geest. Zo begreep hij de woorden van Ueshiba Morihei: “Aikido is misogi”. Vanaf zijn begin in Europa in november 1964 tot zijn laatste training in Frankrijk in maart 2010, was Tamura sensei's praktijk constant in ontwikkeling, altijd proberend zijn bewegingen te zuiveren, om het juiste gebaar te vinden. Dit betreft natuurlijk zijn beoefening van Taijutsu maar ook de beoefening van wapens en voorbereidende gymnastiek, de junbi dosa. Op het moment dat Tamura sensei de Honbu dojo binnenkwam, begon de ochtendles met Ame no torifune, en daarna volgde de technische studie. Met de ontwikkeling van aikido naar een breder publiek werd besloten, voornamelijk onder leiding van Tohei Koichi, Junbi dosa te introduceren. Ueshiba Morihei werd ook ouder en was geïnteresseerd in verschillende gezonde systemen. Tamura sensei zei: “Het is een traditie die bestond in Aikido, ten tijde van O sensei. De Makko-ho, het gezondheidssysteem van Katsuzo Nishi Sensei of de methode van Kenzo Futaki (Misogi no Renseikai). O sensei zou bepaalde dingen zelf proberen en als hij het interessant vond, vroeg hij zijn studenten om dat te doen. Hij zou zeggen: "Het is goed" of "Het is niet goed" (Gelach). Hij zou ons dat laten doen, maar hij zou zeggen: 'Stop als je voelt dat er iets mis is. Ik doe nog steeds elke ochtend wat Nishi sensei-oefeningen Tamura sensei introduceerde toen hij in Frankrijk aankwam, de junbi dosa leerde in de Honbu dojo, te beginnen met Amenotorifune, gevolgd door taisabaki, tekubidosa, ukemi, ademhalingsoefeningen, shikko, enz... ze worden vaak aikitaiso genoemd. Het is een praktijk die vrij goed bekend is bij aikidoka over de hele wereld en ik zal er niet bij stilstaan. Wel kan gezegd worden dat Tamura sensei, in overeenstemming met de opvatting van de grondlegger, deze oefeningen niet als een soort warming-up zag maar als aikido. Hij zei: "Aikitaiso beoefenen is al Aikido beoefenen" Tamura sensei was een Budo-onderzoeker, nieuwsgierig naar alles. In zijn boek "Aikido" zei hij: "Om krijgskunst te beoefenen, studeer je diëtetiek, anatomie, psychologie, meteorologie, astrologie, geologie, sociologie, enz.". Voor gevechten zijn deze studies essentieel, ze zijn noodzakelijk. ” Met deze gemoedstoestand was zijn praktijk voortdurend in ontwikkeling, in constant onderzoek, vooral op het gebied van het lichaam. Het was daarom heel natuurlijk dat Tamura sensei haar studenten bepaalde methoden voorstelde om zowel het lichaam te versterken als de gezondheid te verbeteren. Op jonge leeftijd was hij al geïnteresseerd in het macrobiotische dieet en ontmoette hij Sakurazawa Yukikazu, de grondlegger van de methode. Via deze methode hoorde hij over aikido en ontmoette hij Yamaguchi Seigo. Het was de laatste die hem overtuigde om uchi deshi te worden. Nog in de bloei van zijn leven, raakte hij voor het eerst geïnteresseerd in Jikyo jutsu, een reeks van 31 bewegingen, een combinatie van gewrichtsgymnastiek, ademhalingsoefeningen en ook acupunctuurpuntdruk. Tamura sensei herhaalde bewegingen 1, 2 en 15 na de hele serie. Op het moment dat Tamura sensei de Honbu dojo binnenkwam, begon de ochtendles met Ame no torifune, en daarna volgde de technische studie. Met de ontwikkeling van aikido naar een breder publiek werd besloten, voornamelijk onder leiding van Tohei Koichi, Junbi dosa te introduceren. Ueshiba Morihei werd ook ouder en was geïnteresseerd in verschillende gezonde systemen. Tamura sensei zei: “Het is een traditie die bestond in Aikido, ten tijde van O sensei. De Makko-ho, het gezondheidssysteem van Katsuzo Nishi Sensei of de methode van Kenzo Futaki (Misogi no Renseikai). O sensei zou bepaalde dingen zelf proberen en als hij het interessant vond, vroeg hij zijn studenten om dat te doen. Hij zou zeggen: "Het is goed" of "Het is niet goed" (Gelach). Hij zou ons dat laten doen, maar hij zou zeggen: 'Stop als je voelt dat er iets mis is. Ik doe nog steeds elke ochtend wat Nishi sensei-oefeningen Tamura sensei introduceerde toen hij in Frankrijk aankwam, de junbi dosa leerde in de Honbu dojo, te beginnen met Amenotorifune, gevolgd door taisabaki, tekubidosa, ukemi, ademhalingsoefeningen, shikko, enz... ze worden vaak aikitaiso genoemd. Het is een praktijk die vrij goed bekend is bij aikidoka over de hele wereld en ik zal er niet bij stilstaan. Wel kan gezegd worden dat Tamura sensei, in overeenstemming met de opvatting van de grondlegger, deze oefeningen niet als een soort warming-up zag maar als aikido. Hij zei: "Aikitaiso beoefenen is al Aikido beoefenen" Tamura sensei was een Budo-onderzoeker, nieuwsgierig naar alles. In zijn boek "Aikido" zei hij: "Om krijgskunst te beoefenen, studeer je diëtetiek, anatomie, psychologie, meteorologie, astrologie, geologie, sociologie, enz.". Voor gevechten zijn deze studies essentieel, ze zijn noodzakelijk. ” Met deze gemoedstoestand was zijn praktijk voortdurend in ontwikkeling, in constant onderzoek, vooral op het gebied van het lichaam. Het was daarom heel natuurlijk dat Tamura sensei haar studenten bepaalde methoden voorstelde om zowel het lichaam te versterken als de gezondheid te verbeteren. Op jonge leeftijd was hij al geïnteresseerd in het macrobiotische dieet en ontmoette hij Sakurazawa Yukikazu, de grondlegger van de methode. Via deze methode hoorde hij over aikido en ontmoette hij Yamaguchi Seigo. Het was de laatste die hem overtuigde om uchi deshi te worden. Nog in de bloei van zijn leven, raakte hij voor het eerst geïnteresseerd in Jikyo jutsu, een reeks van 31 bewegingen, een combinatie van gewrichtsgymnastiek, ademhalingsoefeningen en ook acupunctuurpuntdruk. Tamura sensei herhaalde bewegingen 1, 2 en 15 na de hele serie. De Jikyo jutsu, die zou kunnen worden vertaald als de "techniek van het ontwikkelen van de eigen kracht", werd in 1916 gecreëerd onder de inspanningen van Nakai Fusagoro ( / 1878-1931 ), als de eerste Japanse gymnastiek ter bevordering van de gezondheid. In de context van Budo is natuurlijk het verbeteren van het ademhalingsvermogen, de flexibiliteit en ontspanning, de spiertonus iets heel belangrijks, in perfecte overeenstemming met de beoefening van de technieken. Over Jikyo jutsu zei Tamura sensei: “Na het doen van de Jikyo jutsu-oefeningen, ben ik onmiddellijk in staat om mezelf in een natuurlijke en ontspannen houding te houden, wat erg effectief is als je je niet goed voelt. Het is moeilijk als je met een partner oefent, maar als je ze alleen oefent, kun je in jezelf kijken. Toen Tamura sensei ouder werd, gaf hij deze praktijk voor zichzelf op, maar hij nodigde zijn studenten altijd uit om dit te doen. Vervolgens oefende hij verschillende soorten methoden, geïnspireerd door zijn kennis van Chinese en Japanse praktijken, een reeks zelfmassages om te ontspannen en energie te geven of een reeks rekoefeningen die zowel compleet als ontspannend waren. De laatste methode was vooral nuttig om de lichaamshouding te corrigeren, in plaats van de spieren van het lichaam te forceren, lag de nadruk op het behouden van verschillende posities. Chinese methode van Qi Qong Het was in de vroege jaren 2000, toen ik regelmatig naar de Shumeikan-dojo ging, dat sensei voor het eerst zijn methode presenteerde, de acht stukken brokaat, die deel uitmaakt van de Chinese methode van Qi Qong. Dit was het begin en daarna maakte hij enkele kleine wijzigingen in de oefeningen. Ver van de dynamiek van Aikitaiso of Jikyojutsu waren de acht ademhalingsbewegingen traag, maar ook met grote mentale concentratie. Zo werd de coördinatie tussen beweging en ademhaling verfijnd en kwamen we dichter bij het werk van aikido. Tamura sensei beschreef haar evolutie van de Junbi dosa als volgt: “Vroeger begon ik met Ame no torifune. Daarna volgden andere educatieve zoals Ikkyo undo. Dit zijn bewegingen die O'Sensei beoefende en perfect zijn voor jonge mensen. De kinderen vinden ze ook erg leuk. Nu ben ik ouder en gevoeliger voor mijn lichaam. Ik voel dat het goed is om deze of gene oefening te doen, afhankelijk van het moment en ik verander de voorbereiding. Ik zeg het vaak, maar dit zijn dingen die ik in de loop van de tijd heb ontdekt en waar ik me goed bij voel. Ik beoefen momenteel een soort Chinese gymnastiek die ik erg interessant vind. Het is een suggestie die ik mensen doe. Iedereen moet zoeken naar wat voor hem werkt. Je kunt de oefeningen in het begin met een gezondheidsperspectief doen, maar na een tijdje zou het een werk van introspectie op het lichaam moeten worden. Als we echt aandacht besteden aan elk gebaar, zal een oefening waarvan we dachten dat we ze goed deden de volgende dag moeilijk lijken. Het lichaam is iets buitengewoons en we moeten ernaar leren luisteren. Alles wat niet natuurlijk is, legt beperkingen op aan het lichaam. Posities die ons oppervlakkig gezien comfortabel lijken, zijn vaak onjuist en laten het lichaam niet op natuurlijke wijze functioneren. De meest correcte houdingen zijn het beste voor de gezondheid. Ze gebruiken geen kracht en worden niet moe, hoe lang ze ook worden vastgehouden. Als je shisei correct is, is de adem tot rust gekomen en is het lichaam ontspannen. Daarom is kokyu ho-oefening uiterst belangrijk. Men vindt daar hetzelfde soort onderzoek als in zazen of yoga. Budoka's moeten de houding hebben die yogi's of zenmonniken hebben. Dit werk van houding, van shisei, vormt naar mijn mening de basis van de bases. Zolang de shisei niet gevestigd is, heeft het geen zin om over beweging na te denken. Het is iets dat volgens mij vooral ontbreekt in de huidige aikidowereld. Maar de betekenis van shisei verwijst niet alleen naar een uiterlijke houding: een goede vorm, een stijl, een goede houding, maar ook een innerlijke kracht die van buitenaf zichtbaar is in zijn manifestatie. Het zwaard, de smederij van lichaam en geest Het is gebruikelijk om te zeggen dat aikido van het zwaard komt... dit was vooral het geval in het werk van Tamura sensei. Alles, in zijn gebaren, in zijn houding, in zijn ogen werd onder het teken van het zwaard geplaatst. Het ervaren van een techniek van hem was als het voelen van een snee. Tamura sensei's vader was een kendo-instructeur, opgeleid aan de Budo senmon academy (), en het was een van zijn vrienden die de jonge Nobuyoshi in kendo trainde. In dezelfde periode begon hij met judo. Het is ongeveer 20 jaar oud, nadat hij uchi deshi van de honbu dojo was geworden, dat hij werd ingewijd in iaido met de zeer beroemde Haga Jun'ichi, een formidabele zwaardvechter, leerling van Nakayama Hakudo. Het was waarschijnlijk voor een korte periode, aangezien zijn taken als uchi deshi erg inspannend waren, maar een passie voor het werk was geboren. Tamura Semsei's lezing over bokken Dus toen hij in Frankrijk begon als aikidoleraar, realiseerde hij zich al snel dat alleen al het werken met de bokken en de jo, die hij van O sensei had geleerd, het moeilijk maakte om het echte zwaardwerk volledig te begrijpen, vooral voor een westers publiek. Hij stelde daarom de beoefening van iaido voor en wijdde een deel van de trainingen aan deze beoefening. In 1977 nodigde Tamura sensei, op advies van Chiba Kazuo sensei, die zeer betrokken is bij de beoefening van Iaido, Mitsuzuka Takeshi, een expert van de Muso Shinden Ryu school, de laatste generatie leerlingen van Nakayama Hakudo, uit om les te geven tijdens de aikido workshops . Tegelijkertijd vereiste Tamura Sensei tijdens de Shodan-examens de kennis van de eerste vier Iaido-kata's van de Muso shinden ryu-school. Tamura sensei's Iai Net als bij de Junbi taiso wordt de beoefening van Iaido een belangrijk onderdeel van Tamura sensei's training. Als een gepassioneerd persoon was Tamura sensei's beoefening in voortdurende evolutie, hij probeerde nieuwe dingen uit, hield wat hij dacht dat nuttig was, de rest weggooid. Het zwaard stond centraal in zijn beoefening, in zijn manier van uitvoeren van de technieken, in zijn manier van lopen, opstaan, ukemi doen, enz. Eind jaren 90 duwde iets zijn praktijk verder in deze richting. Hij ontdekte het ongelooflijk fijne werk van Kuroda Tetsuzan, ontmoette haar en introduceerde belangrijke veranderingen in zijn praktijk, zoals de manier van het maken van ukemi, het vasthouden van het zwaard of het bewegen tijdens het uitvoeren van de technieken. Voor zijn eigen training werkte hij aan de kata van iaijutsu gedemonstreerd door Kuroda sensei, voor zijn studenten stelde hij voor om te werken aan het eerste zwaard suburi gepresenteerd door Kuroda sensei. Natuurlijk stelde Tamura sensei ook oefeningen voor met partner met behulp van de bokuto of de jo, maar dit was gebaseerd op een vrij eenvoudig maar fundamenteel werk, op zoek naar opening, zwakte in de bewaking van de partner, terwijl het vermijden ervan zichzelf aan te bieden. Nogmaals, een diep en diepgaand werk over de shisei, concentratie, observatie. Er was geen scheiding in zijn beoefening, Taiso, Buki waza en Taijutsu kwamen overeen met dezelfde studie, een studie over jezelf. Een van de belangrijkste principes van Tamura sensei's zwaard was de afwezigheid van blokkering. Het zwaard maakt op geen enkel moment contact met het zwaard van de partner, het zoekt de opening in de bewaker en snijdt direct in het midden. Geconfronteerd met Tamura sensei, was het echt moeilijk om een aanval te beginnen, bij de minste beweging werd je "gesneden". Evenzo was het voor mij met mijn blote handen, bij de geringste greep van Tamura sensei, onmogelijk om me te bewegen. Integendeel, een poging om Tamura sensei aan te vallen, betekende dat je onmiddellijk "afgesneden" werd, dwz uit balans zonder echt te begrijpen waarom.

1960 - 2022 BUDOKAN KARATE GENEALOGIE Als onderdeel van onze plannen om elk van onze disciplines een historisch verhaal te geven, stuurde Sensei Passmore een Karate Genealogie-spreadsheet naar Renshi Bush, samen met een verzoek om te zien of hij het onderzoek kon doen en een verhaal kon opbouwen rond de mensen die verantwoordelijk zijn voor het creëren van de originele Karate Kata, richtten hun verschillende Ryu of stijlen op en gaven ze in de loop van de tijd door, zodat we ze vandaag met plezier konden oefenen en uitvoeren. KARATE DOEN DE WEG VAN DE OPEN HAND GESCHIEDENIS OKINAWA DE GEBOORTEPLAATS VAN KARATE Okinawa, Ken Prefecture, Japan in de Stille Oceaan omvat ongeveer tweederde van de Ryukyu-eilanden van Japan. Het is het kleinste en dunst bevolkte van de vijf belangrijkste eilanden van Japan. Voordat Okinawa in het begin van de Meiji-periode (1868 -1912) een prefectuur werd, was het een semi-onafhankelijk koninkrijk onder invloed van zowel China als Japan . In 1429 verenigden de drie koninkrijken op Okinawa zich om het koninkrijk Ryukyu te vormen. In 1477 werd Shō Shi koning en verbood de praktijk van Tō-te en Ryukyu kobudō (wapens), maar deze werden nog steeds in het geheim onderwezen. Het verbod werd voortgezet, zelfs nadat Okinawa in 1609 door het Satsuma-domein van Japan was binnengevallen. Het verbod droeg bij aan de ontwikkeling van kobudō, die gemeenschappelijke huishoudelijke en landbouwwerktuigen als wapens gebruikt. De Okinawanen combineerden Chinese vechtsporten met de bestaande lokale varianten om Tōde Tuudii te vormen, (Chinese hand), ook wel Okinawa-te genoemd Tegen de 18e eeuw hadden zich verschillende soorten Te ontwikkeld in drie verschillende dorpen Shuri, Naha en Tomari. De stijlen werden Shuri-te, Naha-te en Tomari-te genoemd. Ze varieerden vaak van stad tot stad, dus om de verschillende soorten te onderscheiden, werd het herkomstgebied toegevoegd, bijvoorbeeld Naha-te, Shuri-te of Tomari-te. Shuri-te, Naha-te en Tomari-te behoren tot een familie van vechtsporten die gezamenlijk werden gedefinieerd als Tode-jutsu of To-de. In 1879 werd het Ryukyu-koninkrijk door Japan geannexeerd en door de Meiji-regering omgedoopt tot de prefectuur Okinawa. Naha is de hoofdstad van Okinawa, Shuri is een district van Naha en Tomari is een wijk waar de Tomari-terminal van de haven van Naha zich bevindt. Na 1926 werd Okinawa-te of Karate-jutsu systematisch onderwezen in Japan . Als je deze genealogie leest, zul je zien dat veel van de karatestijlen die tegenwoordig worden beoefend de kenmerken van zowel de Naha-te als de Shuri-te hebben geërfd. De reden hiervoor is dat de grondleggers van karate ofwel in Naha of Shuri zijn geboren of deze stijlen van vechtsporten hebben geleerd en beoefend. Dit artikel richt zich op de stijlen en leraren die de manier waarop we karate beoefenen in Budokan hebben beïnvloed. Er zijn andere stijlen zoals Shorin-Ryu (Choshin Chibana) en Wado-Ryu (Otsuka Hironori) die genealogieën met elkaar hebben verbonden. Hoewel ik Gichin Funokoshi (Shotokan) noem, is dat omdat hij trainde onder Yasutsune Anko Itosu, die ik beschouw als de vader van karate, hoewel Funakoshi soms de vader van karate wordt genoemd. SATUNUSHI "TODE" SAKUGAWA Geboren in 1773 in Akata, Shuri, Ryukyu Koninkrijk. Overleden 1815 leeftijd 81/82 In 1750 trainde Sakugawa zes jaar onder monnik Takahara. Op aanraden van Takahara trainde Sakugawa onder Kusanku, een Chinese meester in Ch'uan Fa. Sakugawa trainde ook zes jaar bij Kusanku. Hij leerde wat hij leerde in Ryūkyū Kingdom in 1762. Hij werd als zo'n expert beschouwd dat mensen hem de bijnaam "Tōde" (Chinese Hand) gaven. Zijn beroemdste leerling was Matsumura Sōkon, die de Shuri-te ontwikkelde, die zich later ontwikkelde tot de Shrin-ryū-stijl van karate. De vijf Pinan-vormen zijn (naar verluidt) gemaakt door te putten uit twee oudere vormen, kusanku en chiang nan. Itosu wordt ook gecrediteerd met het nemen van de grote Naihanchi-vorm en het breken ervan in de drie bekende moderne vormen Tekki Shodan, Tekki Nidan en Tekki Sandan. In 1908 schreef Itosu de invloedrijke "Tien leefregels (Tode Jukun) van Karate, die verder reikten dan Okinawa tot Japan. Itosu's stijl van karate, Shorin-ryu, werd bekend als Itosu-ryu als erkenning voor zijn vaardigheid, meesterschap en rol als leraar voor velen Hoewel Itosu karate niet zelf uitvond, wijzigde hij de kata die hij van Matsumura leerde, en onderwees hij vele karatemeesters. Itosu's studenten waren Choyu Motobu (1857-1927), Choki Motobu (1870-1944), Kentsu Yabu (1866-1937), Chomo Hanashiro (1869-1945), Gichin Funakoshi (1868-1957), Moden Yabiku (1880-1941) , Kanken Toyama (1888-1966), Shinpan Shiroma (Gusukuma) (1890-1954), Anbun Tokuda (1886-1945), Kenwa Mabuni (1887-1952) en Choshin Chibana (1885-1969). Itosu wordt gecrediteerd met de oprichting van Pinan Shodan, Sandan, Yondan en Godan, Tekki Shodan Nidan en Sandan, Jion, Jitte, Jiin, Cinte, Rohai, Bassi Sho en Dai, Kanku Sho en Dai en Gojushi Ho HIGOANNA KANRO Geboren 10 maart 1853 Nishimura, Naha, Ryukyu Koninkrijk Overleden oktober 1915 Naha, Okinawa Higoanna maakte kennis met de vechtsporten door Arakaki Seiisho, een Chinese monnik. Arakaki staat bekend om het onderwijzen van de kata Unshu, Seisan, Shihohai, Sochin, Niseishi en Sanchin. Toen Ryūkyū in de jaren 1880 door Japan werd geannexeerd, keerde Higoanna Kanryo terug naar Okinawa, waar hij de vechtsporten onderwees in en rond Naha. Hij begon met het onderwijzen van de zonen van Yoshimura Udun Chomei. Zijn stijl van karate werd "Naha-te" genoemd. Hij leerde Naha-te aan het publiek in 1905 in de Naha Commercial School. Kanryo stond bekend om zijn krachtige Sanchin. Verschillende van Kanryo's studenten werden invloedrijke meesters van wat karate werd genoemd, waaronder Chōjun Miyagi, Kenwa Mabuni, Kyoda Shigehatsu, Koki Shiroma, Higa Seiko, Tsuyoshi Chtose en Shiroma Shinpan (Gusukuma). In 1930 richtte Funakoshi de Dai-Nihon Karate-do Kenkyukai op om de communicatie en informatie-uitwisseling te bevorderen tussen mensen die karate-dō studeren. In 1936 veranderde Dai-Nippon Karate-do Kenkyukai haar naam in Dai-Nippon Karate-do Shoto-kai, dat tegenwoordig bekend staat als Shotokai, en is de officiële bewaarder van het karate-erfgoed van Funakoshi. 1949 Funakoshi's studenten richtten de Japan Karate Association (JKA) op, met Funakoshi als erehoofd van de organisatie. in de praktijk werd deze organisatie echter geleid door Masatoshi Nakayama. De JKA formaliseerde de leer van Funakoshi. CHOJIRO TANI Oprichter van Shukokai Geboren 1921, Kobe Japan Overleden 11 januari 1998 Chojiro Tani begon zijn formele karatetraining onder Miyagi Chōjun, terwijl hij student was aan de Doshisha University in Kyoto. Toen Miyagi Chōjun terugkeerde naar Okinawa, de stichter van Shitō-ryū, nam Kenwa Mabuni de leer over. Toen hij afstudeerde van de universiteit, begon Tani Shuri-te te leren en daarna Shitō-ryū van Mabuni. Na vele jaren onder Mabuni te hebben getraind en een van zijn oudste studenten te zijn geworden, ontving Tani het certificaat van opvolging van hem en werd hij het hoofd van Shitō-ryū, waardoor hij de naam Tani-ha Shitoryu kon gebruiken. In 1946 begon Chōjirō Tani Shūkōkai les te geven in een dojo in Kobe, Japan. Shūkōkai is ontworpen rond de studie van lichaamsmechanica en is erg snel vanwege zijn relatief hoge houding bevordert de mobiliteit en staat bekend om de dubbele heupdraaiing, die de kracht van zijn slagen maximaliseert. Omdat Shukokai een directe afstammeling is van Shito-Ryu, erft hij de kenmerken van zowel de Naha-te als de Shuri-te van Okinawa. Kenwa Mabuni voegde de technieken en principes van de stijlen die hij leerde van zijn leraren Kanryo Higaonna en Anko Itosu samen om zijn Shukokai-stijl van karate te vormen. Shukokai combineert de circulaire ademhalingstechnieken van Naha-te en de snelle lineaire bewegingen van de Shuri-te stijlen. Kata's zoals Sanchin, Tensho en Seienchin worden doorgegeven vanuit de Naha-te-tradities, terwijl kata's zoals Annanko, Matsukaze en Bassai-Dai worden doorgegeven vanuit de Shuri-te-tradities. De overeenkomsten tussen Tensho, Sanchin en Seienchin, en de overeenkomsten tussen Bassai-Dai, Annanko en Matsukaze, onthullen wat de Naha-te-kata's anders maakt dan de Shuri-te-kata's. Een van Tani's meest oudere studenten was Shigeru Kimura. Na de dood van Gogen Yamaguchi deelden de broers Gosen en Goshi Yamaguchi de taak om de Goju Kai te organiseren. Gosen werd president en Goshi werd Saiko Shihan, wat de hoogste technische autoriteit betekent. Gosen geloofde net als zijn vader dat sparen (jyu-kumite) een essentieel onderdeel was van karatetraining. Gosen Yamaguchi stierf om gezondheidsredenen slechts ongeveer een jaar na de dood van zijn vader. Hij wordt herinnerd en enorm gerespecteerd vanwege zijn zachte, bescheiden karakter, zijn wijsheid, evenals zijn precieze, effectieve maar mooie vloeiende en typische 'Goju ryu'-techniekstijl, en zijn enorm toegewijde en hardwerkende houding ten opzichte van zijn taken bij de IKGA en zijn carrière bij Japan Airlines. Na zijn dood hebben de topinstructeurs van de Japanse Goju Kai Karate Federation Goshi Yamaguchi benoemd tot president en Saiko Shihan. RICHARD ZALM Geboren 28 november 1939 Durban – Zuid-Afrika Richard Salmon maakte kennis met de vechtsporten door Pearson Widdicombe bij de YMCA Kodokwan Dojo in Durban, waar hij zijn eerste dan behaalde. Richard Salmon opende in 1960 zijn eerste dojo in de dubbele garage van zijn huis in Sarnia. In 1961 werd Richard Salmon voorgesteld aan Akira Taniguchi, toen 5e Dan Goju-Ryu met wie hij trainde terwijl Taniguchi in Durban was. Bij zijn vertrek, rangschikte Taniguchi Sensei hem naar Eerste Dan Goju-Ryu. In 1962 reisde Richard Salmon op uitnodiging van Taniguchi naar Brazilië met Des Botes, uit Shukokai, Zuid-Afrika. de YMCA Kodokwan-dojo. RAYMOND EDWARD RYAN Geboren op 1 juli 1936 Johannesburg – Zuid-Afrika Overleden 13 november 1989 – Durban - Zuid-Afrika Ray begon zijn karatetraining bij Shukokai waar hij samenwerkte met Richard Salmon. In 1963 openden Richard Salmon en Ray Ryan een dojo in Sarnia, Durban, die Budokan heette. Ze kochten een stuk land in Westville, Zuid-Afrika en met de hulp van hun studenten bouwden ze daar een dojo, de eerste Budokan Honbu. In 1965/66 kwam Hanshi Chojiro Tani naar Zuid-Afrika en veel van de Budokan-karateka's hadden het grote geluk door hem te worden opgeleid. Bibliografie Okinawa vechtsporten - Auteur: Wikipedia-bijdragers Wikipedia, The Free Encyclopaedia. Sakugawa Kanga - Auteur: Wikipedia-bijdragers - Wikipedia, The Free Encyclopaedia. – Tradities van Shotokan Matsumura Sōkon - Auteur: Wikipedia-bijdragers - Wikipedia, The Free Encyclopaedia. Ankō Itosu - Auteur: Wikipedia-bijdrager - Wikipedia, The Free Encyclopaedia. Gichin Funokoshi - Auteur: Wikipedia-bijdragers Wikipedia, The Free Encyclopaedia – The History of Fighting. - Karate do-Mijn manier van leven-Gichin Funakoshi =- Karate Do Nyumon- Gichin Funakoshi Kenwa Mabuni - Auteur: Wikipedia-bijdragers Wikipedia, The Free Encyclopaedia - Karate Kenpo (1934), Karate-Do Nyumon (1938) - Kenwa Mabuni - Ancient Okinawan Arts 1 - Koryu Uchinadi -Standing on the Shoulders of Giants-Patrick McCarthy Chojun Miyagi - Auteur: Wikipedia-bijdragers Wikipedia, The Free Encyclopaedia. – Internationale Okinawan Goju-Ryu Karate do Federation – Karate do Gaisetsu – Een overzicht van Karate Do – Chojun Miyagi–(1934)- Ancient Okinawan Arts 2 – Koryu Uchinadi Gogen Yamaguchi – Auteur: Wikipedia-bijdragers Wikipedia, The Free Encyclopaedia – International Karatedo Gojukai Association. - Higoanna Kanryo - Wikipedia-bijdragers Wikipedia, The Free Encyclopaedia – International Karatedo Gojukai Association – Okinawan Karate Chojiro Tani - Auteur: Wikipedia-bijdragers Wikipedia, The Free Encyclopaedia – Shukokai World Karate Federation Shigeru Kimura- Auteur: Wikipedia-bijdragers Wikipedia, The Free Encyclopaedia - Shukokai World Karate Federation – Kimura Shukokai International Gosei Yamaguchi – Black Belt Magazine http://www.blackbeltmag.com Gosen Yamaguchi – Black Belt Magazine http://www.blackbeltmag.com Auteur: Wikipedia-bijdragers Wikipedia, The Free Encyclopaedia – Goshi Yamaguchi – Black Belt Magazine http://www.blackbeltmag.com Auteur: Wikipedia-bijdragers Wikipedia, The Free Encyclopaedia MATSUMURA "BUSHI" SOKON Geboren in 1809 in Yamagawa Village, Shuri, Okinawa. Overleden in 1899 op de leeftijd van 89/90 Matsumura studeerde karate onder Satunushi Sakukawa, ook wel Matsumura Kanga genoemd. Sakukawa was destijds een oude man en onwillig om Matsumura, die als een onruststoker werd beschouwd, les te geven. Sakukawa had echter aan Kaiyo Sofuku, de vader van Matsumura Sokon, beloofd dat hij de jongen zou onderwijzen, en daarom deed hij dat ook. Matsumura studeerde vijf jaar onder Sakukawa. Matsumura verwierf een reputatie als een expert in de vechtsporten. Hij was de eerste die de principes van Satsuma's zwaardvechtschool, Jigen-ryū, introduceerde in Ryukyu kobujutsu (Ryūkyūan traditionele vechtsporten). Zijn bekendste studenten zijn Ankō Itosu, Asato en Itarashiki Chochu. Matsumura wordt gecrediteerd met het creëren en doorgeven van kata bekend als naihanchi (Tekki), passai, seisan, Heian Nidan, chintō, gojūshiho, kanku (van Kusanku's leer zoals doorgegeven aan Tode Sakugawa) en hakutsuru (Hangetsu). Matsumura's stijl van karate stond bekend als Shuri-te, die zich later ontwikkelde tot Shōrin-ryu-stijl van karate. YASUTSUNE ANKO ITOSU Geboren in 1831 Gibo Village, Shuri, Ryukyu Overleden in 1915. Shuri, Okinawa Itosu begon karatestudie onder Nagahama. Hierna studeerde hij onder Matsumura Sokon Itosu wordt gecrediteerd met de introductie van karate in de scholen van Okinawa. In 1905, Itosu was een part-time leraar van To-de op Okinawa's First Junior Prefectural High School. Terwijl hij daar was, ontwikkelde hij de systematische methode om karatetechnieken aan te leren die nog steeds in de praktijk zijn. Hij creëerde en introduceerde de Pinan kata-vormen (Heian in sommige stijlen) als leerstappen voor studenten, omdat hij vond dat de oudere vormen (kata) te moeilijk waren voor schoolkinderen om te leren. GICHIN FUNAKOSHI Oprichter van Shotokan Geboren 10 november 1868 Shuri, Okinawa Ryukyu Kingdom Overleden 26 april 1957 Tokio Japan. 88 jaar oud Funakoshi was een goede vriend van de zoon van Anko Asato, een karate en Jigen-ryu-meester. Hij studeerde karate onder Anko Asato en Yasutsune Ankō Itosu. Funakoshi had getraind in beide stijlen van de Okinawaanse vechtsporten van die tijd, Shurei-ryu en Shurin-ryu. Shotokan is vernoemd naar Funakoshi's pseudoniem, Shōtō, wat "zwaaiende dennen" betekent. Kan betekent trainingshal of huis. Shōtōkan verwees naar het "huis van Shōtō". Deze naam werd bedacht door Funakoshi's studenten toen ze een bordje plaatsten boven de ingang van de hal waar Funakoshi lesgaf. KENWA MABUNI Oprichter van Shito Ryu Geboren 14 november 1889 Shuri Okinawa Overleden 23 mei 1952 Tokio Japan. Mabuni begon op 13-jarige leeftijd met karate en trainde onder Ankō Yasutsune Itosu. Een van zijn goede vrienden, Chōjun Miyagi, die later de oprichter van Gōjū-ryū werd, introduceerde Mabuni bij Higaonna Kanryō, waar hij Naha-Te leerde. Mabuni trainde ook onder Seishō Aragaki, Tawada Shimboku, Sueyoshi Jino en Wu Xianhui (een Chinese meester bekend als Go-Kenki). Een van Mabuni's meest opvallende studenten was Chojiro Tani. Door de jaren 1920 werd hij beschouwd als de belangrijkste autoriteit op Okinawa kata en hun geschiedenis. Er wordt beweerd dat Gichin Funakoshi kata leerde van Kenwa Mabuni. Mabuni had verschillende dojo's in de omgeving van Osaka, waaronder een aan de Kansai University. In 1929 verhuisde Mabuni naar Osaka om een fulltime instructeur van Hanko-ryū te worden. Rond deze tijd werd karate bekend als "open hand" in tegenstelling tot Chinese hand en Mabuni veranderde zijn stijl van Hanko Ryu in Shitō-ryū. Deze naam is afgeleid van de on'yomi-lezingen van het eerste Kanji-teken van I(to)su (Anko) en Higa(shi)onna (Higaonna). Shitō-ryū richt zich tot op de dag van vandaag op zowel harde als zachte technieken. Mabuni's ervaring met zowel de Naha-te als de Shuri-te stijlen maakte hem bekend in Japan en Okinawa als de meest vooraanstaande expert op het gebied van kata. CHŌJUN MIYAGI Oprichter van Goju Ryu Geboren 25 april 1888, Naha, Okinawa Overleden 8 oktober 1953 65 jaar. Miyagi begon op negenjarige leeftijd karate te studeren onder Ryuko Aragaki. Toen hij 14 jaar oud was, stelde Aragaki hem voor aan Kanryo Higashionna (Higaonna). Zijn training bij Higaonna werd onderbroken van 1910 tot 1912 terwijl Miyagi zijn militaire dienstplicht vervulde. In oktober 1915 reisde Miyagi naar Foochow waar hij enkele lokale Chinese krijgskunsten bestudeerde. Het was tijdens deze tweede reis dat hij de Rokkishu observeerde (een reeks handoefeningen die de rotatie van de onderarmen en polsen benadrukt om offensieve en defensieve technieken uit te voeren), die hij vervolgens aanpaste in de Tensho Kata. Uit de vermenging van deze systemen en zijn geboorteland Naha-Te ontstond een nieuw systeem. In 1929 noemde Chōjun Miyagi de stijl Gōjū-ryū, wat "harde zachte stijl" betekent. Na enkele maanden in China keerde Miyagi terug naar Naha waar hij een dojo opende. Als erkenning voor zijn leiderschap in het verspreiden van karate in Japan, werd Goju-Ryu de eerste stijl die officieel werd erkend door de Dai Nippon Butokukai. Hij herzag en ontwikkelde Sanchin het harde aspect van Goju, en creëerde Tensho het zachte aspect. Deze kata worden beschouwd als de essentie van de Goju-ryu. De kata, Suparinpei, zou de volledige syllabus van Goju-ryu bevatten. Shisochin was Miyagi's favoriete kata aan het eind van zijn jaren. Met het doel om verschillende karatestijlen die in die tijd in de mode waren te verenigen, creëerde hij in 1940 ook meer Shurite-achtige kata's Gekisai Dai Ichi en Gekisai Dai Ni. Miyagi's studenten waren Gogen Yamaguchi, Seiko Higa, Seikichi Toguchi, Tatsuo Shimabuku, Erichi Miyazato, Meitoku Yagi, Seigo Tada en Anichi Miyagi. JITSUMI GŌGEN YAMAGUCHI "DE KAT" Geboren 20 januari 1909 Miyakonojō, Shonai, Miyazaki Prefecture, Japan, in de buurt van Kagoshima City Overleden op 20 mei 1989. Gōgen zat in de 5e klas toen hij karate begon te studeren onder Takeo Maruta in Okinawa. Maruta was een Gōjū-ryu beoefenaar. Maruta was zelf een leerling van Chojun Miyagi. Op uitnodiging van Yamaguchi in 1929 bezocht Chōjun Miyagi Kansai, University Osaka, Ritsumeikan University, Kyoto en Doshisha University. Yamagutchi ging op dat moment naar de Ritsumeikan University om rechten te studeren. In 1930 richtten Yamagutchi en Jitsuei Yogi samen de Ritsumeikan daigaku karate kenkyū-kai op (Ritsumeikan University Karate Research Association), de eerste karateclub aan de Ritsumeikan University. De Ritsumeikan Karate-dō Kenkyū-kai was de eerste universitaire karateclub in het westen van Japan. Chōjun Miyagi gaf Gōgen Yamaguchi de verantwoordelijkheid om Gōjū-ryū op het vasteland van Japan te verspreiden. In de vroege jaren 1930, Gōgen ontwierp de Gōjū-ryū vuist badge, die naar verluidt is gemodelleerd naar de rechtervuist van Chōjun Miyagi. De bijdragen van Gogen Yamaguchi aan Gojū-ryu karate-dō en aan karate-dō in het algemeen zijn enorm geweest. Hij ontwikkelde en leidde de International Karate-dō Gōjū-kai Association (IKGA). Het is populair in zowel Japan als andere Aziatische en westerse landen over de hele wereld. In 2008 waren er ongeveer 60-70 landen die de Gōjū-kai karate-dō onderwezen. Gōgen Yamaguchi slaagde erin alle karatescholen in Japan te verenigen in één enkele vakbond, wat resulteerde in de vorming van de Federation of All Japan Karate-dō Organization (FAJKO) In 1964. De Kokusai Budō Renmei - (The International Martial Arts Federation) benoemde Yamaguchi als een Shihan van de karate-dō-divisie van die organisatie. Yamaguchi voegde de Taikyoku-kata's toe aan de Goju-trainingsmethoden voor de beginnende studenten om hen voor te bereiden op de meer geavanceerde kata. SHIGERU KIMURA Geboren 2 maart 1941 Kobe Japan Overleden 7 juli 1995 New Jersey USA Shigeru Kimura begon zijn karatetraining bij Sensei Chojiro Tani op 16-jarige leeftijd. Op 21-jarige leeftijd won hij de All Japan Championships. In 1965 verliet Japan het land om Shūkōkai in Afrika te onderwijzen. Hij ontwikkelde Shukokai en benadrukte de kracht en kracht ervan en werd beschouwd als een expert in de stijl. Later reisde hij naar Europa en waar hij bleef lesgeven. In 1970 verhuisde hij op 29-jarige leeftijd naar de Verenigde Staten, waar hij twee jaar les gaf aan Yonezuka's Cranford dojo. Hij creëerde het eerste Shukokai World Tournament in 1981. Chojiro Tani en Shigeru Kimura hebben allebei hun grootste bijdrage geleverd aan de stijl door elke techniek voortdurend te verfijnen. in wezen de basis opnieuw definiëren. Kimura maakte de studie van lichaamsmechanica tot zijn primaire focus. Hij leerde dat elke techniek de grootste impact moest hebben met de minste inspanning. Hij geloofde dat elke techniek gevechtseffectief moest zijn. Kimura geloofde dat een techniek, hoe krachtig ook, nutteloos was als deze niet kon worden toegepast in gevechtssituaties. Kimura leerde dat, net als bij de weg van de samoerai, de uitkomst van een confrontatie in één enkele techniek moet worden beslist. Het resultaat van zijn inspanningen is de gevechts-effectieve stijl van Shukokai. Shigeru Kimura stierf op 54-jarige leeftijd aan een hartaanval. GOSEN KISHIO YAMAGUCHI Geboren Mantsjoerije 1940 Overleden 20 mei 1989 De Amerikaanse Goju Kai bestaat sinds 1963 als een belangrijke groep van de International Karate Do Goju Kai. Gosen Yamaguchi was de tweede zoon van Gogen Yamaguchi en hij was de eerste instructeur die het hele Goju Ryu-systeem in de Verenigde Staten bekendmaakte. Tijdens zijn tijd als hoofdinstructeur richtte Gosen in de zomer van 1963 de eerste Goju Kai Karate School op in San Francisco aan het State College. Na een tijdje keerde Gosen Yamaguchi terug naar Japan om zijn vader te helpen met lesgeven aan de Hombu Dojo (centrale school). ). In 1966 reisde hij met zijn net getrouwde vrouw naar San Francisco. Van 1968 - 1971 werkte Gosen voor de luchtvaartmaatschappij Japan Air Line (JAL) in Frankfurt. Naast zijn werk bleef hij Goju Ryu Karate onderwijzen. Na deze drie jaar keerde Gosen terug naar Japan en werd al snel benoemd tot Vice President van Japan Air Line. Het is aan hem te danken dat de Goju Kai in de jaren 70 werd gesteund door JAL-sponsoring.

SLIDER TEST FOR HOMEPAGE

De lessen worden gegeven in een levendige sfeer waar studenten profiteren van de beste lessen die tegenwoordig in het VK beschikbaar zijn. Disciplines KARATE - SHUKUKAI RYU AKIDO - TRADITIONEEL IAADO - MUSO SHINDEN RYU ZEN - SOTO SECT hoofdinstructeur DAVID PASSMORE 7 DAN KYOSHI Instructeur Mike Clapham 5 Dan Shihan Dojo leider STEVE HOOFD 3 DAN BLACKFIELDS DOJO 106 HAMPTON LANE BLACKFIELDS ZUIDAMPTON SO45 1WF DINSDAG OM 19.30 UUR BEGINNERS EN BEZOEKERS WELKOM ONZE AFstamming LIDMAATSCHAP INFORMATIE ZWARTE RIEM REGISTER VERHAAL VAN BUDOKAN DOOR DOJO SORTERING KLEDING EN UITRUSTING

MEMORIAM Hier zullen we een lijst en biografische geschiedenis van Budoakn Black Belts houden, Leraren, Dojo-leiders en studenten die zijn overleden. De lijst is in volgorde van het jaar waarin ze in het Black Belt Register zijn opgenomen. Er zal een sterretje worden getoond bij hun namen in het Budokan Black Belt Register, wat betekent dat ze zijn overleden en hun namen zullen hier verschijnen. Budokan heeft ook veel mensen om te onthouden vanwege hun intimideren bijdrage aan het Japanse Budo, die ze hebben geleverd, vaak met grote persoonlijke opoffering tijdens hun leven. Deze pagina zal hen eren, voor wie wij allen verbonden met Budokan eeuwig dankbaar zullen zijn. Als we biografische gegevens in tekst, afbeeldingen, audio of video bewaren, wordt de naam van de betreffende persoon onderstreept en door op die naam te klikken, wordt u naar een speciale pagina geleid die is gewijd aan die persoon en zijn of haar biografische geschiedenis bij Budokan. We zullen ze altijd onthouden. RAY RYAN WITTE POLLETT WILLIE RIDDEX DUNLOP PAUL VIC SYKES JON WYATT LEO LIPINSKI FRANK VAN RENSBURG BOB SIMMS DOUGGIE KNOX SANDI BRUIDEGOM CLIFF LAWRIE-ROSS MIKE BOND CAROL LEVY HERBIE EDWARDS HENNIE VAN DER MERWE NEIL CRAFFORD AMADEO NUNES HAROLD LIND JEAN RESCH JULIE TULLIS ANDREW BRUIN BOB ALLAN "We all get told stories by our parents as we grow up. The strongest memories I have of stories told by Sandi, my Mum are of Budokan. A child of the 50's with a rebellious streak I know she was difficult for her parents to handle as a young woman, running away more than once - and running with a colourful crowd. When Budokan came into her life, the discipline and the people meant more to her than anything she had felt before. Sadly we lost our Mum too young. I wish she had kept with the practice and the people - but it was not to be. A spiritual person, she connected with the practice, the teacher (Dave Passmore) and fellow student (Dave Wills), from my memory this was perhaps the happiest period of her life. A great mum to my three sisters and me, a character with strong opinions, we miss her greatly. If she were alive now she would be so proud to be on this list amongst the other yudansha whom she loved so much. " My own recollections follow; Sandi was bold, headstrong, true to her convictions, and very forthright. Starting her karate career in her late teens at the original 1972 Northolt dojo, with Sensei Passmore, then Nidan, she rapidly showed a talent for martial arts. She can truly be considered a founder of the Northolt dojo. She had excellent technique and became the inspiration for many more ladies and girls to join the dojo, and the subsequent Harrow dojo, in those early days. She also worked with Sensei to develop "feminine" versions of the basic kata, though this experiment eventually stopped. Typically, Sandi herself preferred the traditional forms! She was graded to Shodan. Sandi moved to Cornwall when her first child, Lee, was born and eventually settled in Devon. She became an accomplished gardener. She was a diehard supporter of animal rights and humane animal husbandry. She was a staunch and loyal supporter to those she identified as friends, and of course, her family. She brought up her four children mostly on her own, all of whom, unsurprisingly, given her own character, became strong, independent, and successful individuals in their own spheres. She died unfortunately young, leaving her son, three beautiful daughters, and three boisterous grandsons. VIC SYKES Het is met grote droefheid en verdriet dat we u het nieuws brengen van het overlijden van Vic Sykes op de ochtend van zondag 14 augustus 2016- nadat er complicaties waren opgetreden na een drievoudige bypassoperatie in Durban, Zuid-Afrika. Vic, een bekend en zeer gerespecteerd lid van Budokan SA, werd een zeer bekwame karatebeoefenaar en een geweldige leraar. Hij wordt achtergelaten door zijn lieve vrouw Moira en hun zoon Clinton. Vic Sykes - uiterst rechts - aanwezig bij een van de vele Budokan-evenementen in het zonnige Durban. Zijn vrouw Moira kijkt weg van de camera op de voorgrond. Helemaal rechts - zittend zit Pam - de vrouw van wijlen Ray Ryan - een van de medeoprichters van Budokan SA. In het midden van de foto achterin staat Derrick Wridgway, die studenten van Budokan UK zich misschien herinneren dat ze ons 5 jaar geleden bezochten op een van onze workshops met zijn lieftallige vrouw Sylvia. Andere mensen die Sensei Passmore herkent, zijn Mike Bond die in het midden zit en Alan Haig - die tussen Derrick en Vic achterin staat. KANETSUKA SENSEI overleden op 8 maart 2019 Klik hier om naar zijn pagina te gaan OKIMITSU FUJII is overleden op 10 april 2017 Met grote droefheid vernemen we het overlijden van Fujii Sensei - een zeer geliefde en zeer gerespecteerde leraar Japanse Budo - met slechts een lichte voorliefde voor Kendo. Veel Budokan-studenten zouden met veel plezier terugdenken aan Fujii Sensei tijdens de traditionele Japanse Budo-evenementen die werden gehouden in de prachtige koepel van de Universiteit van Derby Buxton, waar deze foto van hem in 2014 werd genomen. VICTOR HARRIS Met grote droefheid vernemen we het overlijden van Victor Harris, die bekend staat om zijn vertaling van Go Rin No Sho door Miyamoto Musashi- A Book of Five Rings - een masterclass strategie die in alle boekenkasten van Japanse Budo-studenten zou moeten staan. De filosofie erachter is beïnvloed door zen, shinto en confucianisme, en werd door veel bedrijven over de hele wereld gebruikt, vooral in Japan. De omslag hieronder toont een 1848 afdruk van een foto van Kuniyoshi, waarop Miyamoto Musashi oefent met schermen met twee stokken, wat het kenmerk werd van zijn techniek en zwaardstijl. RUST IN VREDE LEN BLUNT Het is met grote droefheid dat we het nieuws moeten plaatsen dat Len Blunt, een voormalige student van Budokan en geliefde vader van een van onze Dan Grades, Alex Blunt, is overleden in Oakhaven Hospice in Lymington, na een vrij lange strijd met uitgestrekte kanker. Len was een zachtaardige ziel en was zeer geliefd bij iedereen die hem kende en het genoegen had enige tijd met hem door te brengen. Hij zal door ons allemaal erg gemist worden RUST IN VREDE

PORTO ALLEGRE - RIO GRANDE DO SUL Kata Master Arthur Sensei 7e Dan uit Porto Alegre (Rio Grande do Sul) die Seisan opvoerde in het Braziliaanse kampioenschap in 2016 stuurde hij ons onlangs. Zijn Kata zijn uitstekend en er zijn enkele video's onderweg! Bezoek zijn Dojo Page YMCA Goju-ryu Karate-do Rio Grande do Sul, Brazilië Arthur Xavier de Oliveira Filho (Porto Alegre, staat Rio Grande do Sul, Brazilië) Korte biografie Arthur sensei (shihan 7e dan - Braziliaanse Karate Confederatie / Wereld Karate Federatie) Karate-do Goju-ryu-instructeur bij ACM RS (Christelijke Vereniging voor Jonge Mannen van Rio Grande do Sul, Brazilië) sinds oktober 1976. Vandaag de dag nog steeds de sensei. De eerste zwarte band die de 7e klas bereikt door FGK, Rio Grande do Sul, Brazilië. Hoofdinstructeur: Karate-do Taniguchi-ha/ Brazilië. Docent afgestudeerd in Letteren (Portugees en Literatuur) 5e dan diploma van de Mahato Karate Association - Japan; FAJKO 3e dan diploma Student Akira Taniguchi (overleden), 8e dan FAJKO Start bij Karate in 1972 met Luiz Watanabe, wereldkampioen in 72, Shotokan. Mede-oprichter van de Gaúcha Karate Federation en Graduate Director FGK Voormalig kata-atleet. Voormalig judobeoefenaar. Stagiair en concurrerende studenten in Japan (JKF Goju-kai) op 90, 92, 25, 26 en 99. Student Handel Dias Kampioen Kumite Open in Sasebo, Japan, in 96; student, en vandaag instructeur, Julio Cunha, 3e. plaats op kumite Open Japan (JKF Goju-kai) Diploma Honor to Merit door de gemeenteraad van Porto Alegre voor zijn bijdrage aan de samenleving van Porto Alegre, 2012 De uitwisseling vond plaats. 43 jaar Karate Goju-ryu bij YMCA in Porto Alegre, Rio Grande do Sul, Brazilië, 26 oktober, onder de algemene coördinatie van de sensei van de entiteit: Arthur werd in twee ploegen kihon en kata goju getraind, met andere instructeurs. .houden van de erfenis van Akira Taniguchi Shihan... Ter ere van de erfenis van Akira Taniguchi Shihan

HET VERHAAL VAN BUDOKAN DOOR DOJO ACTIEF BUDOKAN DOJO Budokan's allereerste Dojo in Westville, Zuid-Afrika. Elke Dojo heeft een verhaal, vooral deze gebouwd door instructeurs, studenten en vrienden van Budokan in een oude steengroeve in de buurt van Durban SA. GA NAAR DE DOJO-PAGINA Allan Pert Uxbridge Londen 1980 D Waghorne David Golding Arundel 2020 Richard Zalm Sarnia 1960 Richard Zalm Ray Ryan Derrick Wridgway Hoofdkantoor Westville 1961/2 Dunlop Paul Johannesburg 1967 Derrick Wridgway Haven Shepstone 1972 Loek Latagan Knysna 1978 Hugh Sadler Maritxburg 1968 Frank Van Rensburg Montclair 1976 Willie Riddex Bethleham 1967 Terry Bosch Durban Umbilo 1989 Whitey Pollet Bloemfonten 1967 Ray Ryan Derrick Wridgway Hoofdkantoor Durban 1969 Bob Smith Port Elizabeth 1968 Rob Rohrey Nederland 1989 Jan Steenkamp veren 1968 Dup DuPlessis Potgieterrust 1968 Mohan/Moodley Durban 1968 David Passmore Hoofdkantoor Londen 1970 Peter Bush Matubatuba/ Dumall 1980 David Passmore Tunbridge Wells 1972 David Passmore hoofdkwartier van Lymington 2004 David Passmore Wadhurst HQ 1982 David Passmore High Rocks HQ 1975 John Hitchens Londen Weekend TV 1976 Roy Easterbrook Kings College Londen 1980 David Waters Tonbridge 1980 Mahmood Fakrho Bahrein 1982 André Labouchardiere 1982 Robiie Rowe Paddock Hout 1983 Peter Morley Hastings 1985 Neil Starks East Grinstead 1987 Keith Wright Uckfield 1990 Nicki Charnick Crowborough 1992 Peter Robinson Croydon 1989 Mike Clapham Southampton 2019 Keith Molyneux Bransgore 2020 D Waghorne David Golding Chichester 2020 Roy Easterbrook Ely 1986 Mick Spellman Hayes 1985 Tony McLaughlin Rickmansworth 1990 Paul Lazarus Eg 1995 Cobus Calitz Nieuw Zeeland TBC Rob Rohrey Nederland 2020